Gölgeler

Gölgelerimize basmayı denerdik çocukken, gizlice bizi görse kaçacakmış gibi,ne gölgemize basabildik ne de gölgemiz bizi bıraktı,ne zaman bir ışık düşse üzerimize gölgeler görünüverirdi. Gölgesiz bir aydınlığın süresi kısacıktı Tam öğle üzeri Sen görünürdün Bir gözaçıp kapama mesafesinde zamanın O zaman anlamıştım Diyalektiğini aşkın Tüm çelişkilerini varolmanın Ve mümkünatsızlığını gölgelere basmanın Ve gölgesiz yaşamanın Alıştık bu beraberliğe,hayallerimiz karıştı gölgelerimizle, umutlarımız çelişti hayallerimizle,merkezi bir kuvvetle çekilirken anaforuna hayatın,dışavurmak için direndik yapıştık kaldık duvarlarına bir sirkin,hayat dursa düşeceğiz,döndükçe başımız dönecek midemiz bulanacak tutunacak biryer de yok,kaygan duvarlarında yaşamanın. Senin ismini bağırdım Tut beni aşağıdaysan Ya da çek beni yukardaysan Işığın hızı geçti sesimin hızını Uzadıkça uzadı gölgeler Zamanın o vahşi çizgilerinde Yüzümde yer yer karanlık Yer yer aydınlık girişimler Ve o duygusal kırınımlar Sen duymadın sesimi Sen gelmedin Herşeyi tam bilemezdim Bir belirsizlik hengamesinde Seni bilsem beni bilemiyordum Beni bilsem seni bilemiyordum. Işığın geçmesini istiyorum içimden,gölgemin yokolmasını saydam , görünmez ve renksiz, ateşi elimde tutmak istiyorum yanmadan evrenin adacıklarında dolaşmak bıkmadan usanmadan, yıldız yağmurlarında kalmak ıslanmadan. Olur mu acaba?