Ve Hatta

bu karanlık gündüzlerde yapayalnızdım onca kalabalıkta beni ben yapan şey çöp arabalarında sızmışım evlerin balkonlarında sızmışım hayallerimin ortasında yürürdüm bazen yokuş yukarı tepeye varınca geri yuvarlanasım gelirdi zaferi küçümsemek gibi hani aksi yönünde koşamazsın zamanın ara sokaklar ağlıyor ne de olsa ne de olsa senden kalan yalnızlığım pekişiyor ay sonlarında ya da buzlu yorganımın ürpertisi rüyalarımdaki dünyanın duvarlarıdır duvarlar yıkılmamalıdır oysa sevdalanma demiştim ben kuşlara kanatlarından sebepti onların şımarmaları onların sesleri dolunay gibi akşamüstleri ve yolunu bulamayan belalıların yorulup yere çökmesi gibi umutsuzdu seni arayışım kuş olup uçsam bile hatta