Mızıka

elleri çürük ve paslı bir bıçak olan demir çarşılarında sarışın bir işçi abimizika sen yokken bezden bir kalem kutusu gecelerce düşünce içi kırılan kırmızı kalem bir kalbimizika yazarken bir yerinden mutlaka kopan çekilen bir tırnağın acısı kalır çekildiği yerde deniz midir artık akan gökyüzü mü anı mı çocukların ağladığı hiç uyumadığı karakalem karartma gecelerimizika perdelerin hep gaz lambalarıyla yandığı çok kullanılan imgeler bile yepyenidir göğüslerinde öğrendik abiler öğrettiler on derste karadır şiirimizika kalın do’dan ince do’ya geçerken ne kasavet ne gam dudağımızda jilet gibi ellerin kan ağzın kan acı acımızdır nasılsa yalnızlık yalnızlığımızıka mızıka bir hüznün adıdır yalnız şiirde çalınan yaz akşamları en iyi pantolona kazayla dökülen bira adım atsak gökyüzüdür hep günler gök izi ne zaman bir şiirden geçsek ya da ateş ten sarhoşken talandan akşamın renginden söylemlerden süreçlerden geçsek en telektüel ne zaman bir yola çıksak yolumuzun bir yerinden aşk aşkımızıka gün günümüzüka