غزل شمارهٔ ۲۱۰
ع عرفی شیرازی
0
Altın Yaprak
فغان کز سینه دایم آه بی تاثیر می زاید
صباح عیدم از دل ناله شبگیر می زاید
جهان عشق را نازم که سلطان گدای او
بسی دلشاد می میرد ولی دلگیر می زاید
طلب کن دایه کش زهر بیرون آید از پستان
که طفلان هوس را تشنگی از شیر می زاید
مصیبت بین که غافل مردم و فارغ در آن وادی
که مجنون تنگ لیلی بسته زنجیر می زاید
به دلق و برد و تسبیح از ره مرو عرفی
که از تقوای زاهد شیوه تزویر می زاید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş