غزل شمارهٔ ۲۴
ع عرفی شیرازی
0
Altın Yaprak
تحفه مرهم نگیرد سینه افکار ما
سایه گل برنتابد گوشه دستار ما
باعثی دارد رواج سبحه کو تزویر کو
تا ببندد صد گره بر رشته زنار ما
ما لب آلوده بهر توبه بگشاییم لیک
بانگ عصیان می زند ناقوس استغفار ما
آتش افروز تب هجریم و هرگز کس ندید
جوش تبخال شفاعت بر لب زنهار ما
مرحبا ای چاره آسان می گشایی کار خلق
ناخنی بس تیز داری رخنه ای در کار ما
ساکن میخانه ما باش عرفی زان که نیست
چشمه نور و صفا در سایه دیوار ما
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş