غزل شمارهٔ ۲۸۲
ع عرفی شیرازی
0
Altın Yaprak
به لحد چگونه زین غم دلم آرمیده باشد
که لبی چنان به مرگم چو تویی گزیده باشد
اثر از نمک چو یابد دلم از شراب دایم
که ز جام قطره می ز لبش چکیده باشد
چو رود ملول گردم ز برم کناره سوزد
که به شومی من آیا سخنی شنیده باشد
نبرد دل غیورم ز خدنگ یار لذت
به کدام دل ندانم هوسش خلیده باشد
چو رسد رفیق بر من نگرد به گریه دایم
که به تازگی زمانی به رخ تو دیده باشد
دهد آن کسی به عرفی به کمند آرمیدن
که ز غمزه تو در خون نفسی تپیده باشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş