غزل شمارهٔ ۲۸۲

غباریم زحمتکش بادها به وحشت اسیرند آزادها املها به دوش نفس بسته ایم سفریک قدم راه و این زادها جهان ستم چون نیستان پر است ز انگشت زنهار فریادها به هر دامی از آرزو دانه ای ست گرفتار خویشند صیادها برون آمدن نیست زین آب وگل بنالید ای سرو و شمشادها فسردن هم آسوده جان می کند به هر سنگ خفته ست فرهادها غنیمت شمارند پیغام هم فراموشی است آخر این یادها بد ونیک تاکی شماردکسی جهان است بگذر ز تعدادها چه خوب و چه زشت ازنظر رفته گیر پری می زنند این پریزادها به پیری ستم کرد ضعف قوی مپرسید از این خانه آبادها به صید نقب ازین بیش نشکافتیم که تا آب و خاک است بنیادها ز نقش قدم خاک ما غافل است همه انتخابیم ازین صادها نوی بیدل از ساز امکان نرفت نشد کهنه تجدید ایجادها