غزل شمارهٔ ۳۱۵
ع عرفی شیرازی
0
Altın Yaprak
کسی کز فقر جوید کام درویش کی ماند
دلی که ریش باید مومیای ریش کی ماند
چو نشتر میخلد پای تمنا در دلم آری
تمنایی که در دل بشکند نیش کی ماند
کجا در دل گذارم ناله وصلش در نظر دارم
کسی کاین صید بیند ناوکش در کیش کی ماند
تماشای معانی را اگر چشمی به دست آری
فضولی های عقل اصلاح اندیش کی ماند
ز احسان غم آخر هر سر مویم توانگر شد
کسی کش غم ولی نعمت بود درویش کی ماند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş