غزل شمارهٔ ۳۱۵

ای موج زن بهار خیالت ز سینه ها جوش پری نشسته برون ز آبگینه ها جور تو پنبه کار گلستان داغ دل تیغت زبان ده دهن زخم سینه ها سودایی تو با گهر تاج خسروان جوید ز جوش آبله پا قرینه ها از فضل و رحمت تو لب رشک می گزد بر ناخن شکسته کلید خزینه ها در خرقه نیاز گدایان درگهت نازد به شوخی پر طاووس پینه ها نازکدلان باغ تو چون شبنم سحر بر روی برگ گل شکنند آبگینه ها در قلزم خیال تو نتوان کنار جست خلقی در آب آینه دارد سفینه ها دل را محبت تو همان خاکسار داشت ویرانه را غنا نرسد از دفینه ها چو بیدل آنکه مهر رخت دلنشین اوست نقش نگین نمی شودش حرف کینه ها