غزل شمارهٔ ۳۴۹

شبی که در قدم وصل یار می گذرد به ذوق گریه بی اختیار می گذرد کسی که محرم درد من است می داند که دیده بی نم و آب در کنار می گذرد مخواب در دل شب ها که موج قافله ای ست که از کسی که به شب های تار می گذرد به هرکه عرضه کنم درد خویش می بینم که غرقه ام من و او در کنار می گذرد صلای فرصت و برهان نیستی بر لب پیاله در کف و صرف خمار می گذرد شکاریان طلب نقش پای صید کنند تو مست خوابی و هردم شکار می گذرد دلم به کوی تو با صدهزار نومیدی به این خوش است که امیدوار می گذرد دم جدایی دشمن رواست آفت جان چنان نمود که یاری ز یار می گذرد ز شأن مطلب و شوق زبون من پیداست که فرصتم به همین خارخار می گذرد در آن مقام که عرفی ز دل گذشت و هنوز گهی که می گذرد اشکبار می گذرد