غزل شمارهٔ ۵۴۱
ع عرفی شیرازی
0
Altın Yaprak
صنمی که غمزه او به صف بلا نشسته
به هوای دل مسیحا به ره فنا نشسته
چو رسی به تربت من مفشان به ناز دامن
که غبار درد و حسرت به مزار ما نشسته
شود آشکار فردا که به راه وعده او
ز غم بهشت و دوزخ ز جهان جدا نشسته
ز ره وفا در این کو که گذشته دامن افشان
که غبار کوچه ما بر توتیا نشسته
ز دعا چه کار جویم که میان تنگدستان
به هزار نامرادی اثر دعا نشسته
روم از جهان و شادم که به راه ما قیامت
ز خیال غمزه تو حشم بلا نشسته
تو و بزم عیش عرفی من و کوچه ای که هر سو
سر خون چکان فتاده دل بینوا نشسته
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş