Hüzn-ü Hicran

Yazdır yağmurlar yağmaz olmuştur bulutlardan Kuru kırışık yüzünde bir elemdir okunan Avucundaki son çiçekler de ölü yüzü solgun Soluğu kısık dua, hüznü hicran Hüznü hal edinmişim,suskunluğum bundan Limansız okyanuslara açılır gemilerim Çok gerilerde elinde mendil,ağlamaklı salınışlarda yar kaldı Aynalar üşüdü yüzümün donukluğundan Hıçkırıklarda hayal,hüznü hicran. Tanklar geçer beynimin damarlarından Bir çift serçe titreyen ellerim. Yabansı sesler böğrümde,cinnetler yalnızlık ertesinde Saksıdaki son akşam sefası da soldu softalığımdan İniltilerde gece,hüznü hicran. Yazdan kalma bir gülümseme dudağının kıyısından Gri pardesülü kadın ile gelir eylül Dağınıktır saçlarım karışmış uçarı uykulardan Islık ıslığa yapışır tenime sararmış yapraklar Eylül hazan,hüznü hicran. Acılar okunur alın çizgilerimden Her mevsim yutkunuşlar rüzgarıdır Her gün doğumu ruhumda sancılanan Ey ömür törpüsü avucumdan uçan zaman Hayat zaman, hüzn-ü hicran.