شمارهٔ ۱۸۷
ا اوحدالدین کرمانی
0
Altın Yaprak
گفتند جماعتی زبس نادانی
با ماه که رخساره او را مانی
در حال مه از شرم فرو رفت خجل
یعنی که مرا نباشد آن پیشانی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş