شمارهٔ ۲۶۴
ا اوحدالدین کرمانی
0
Altın Yaprak
چون هستی تو به نیستی آلوده است
غم خوردن نیک و بد او بیهوده است
هیهات که نا آمده را حاصل نیست
افسوس که آنچ رفت چون نابوده است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş