غزل شمارهٔ ۱۱۴
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
مرا سر بلندی ز سودای اوست
سری دوست دارم که در پای اوست
مزاج دلم گرم از آن می شود
که بر مهر روی دلارای اوست
مرا زیبد ار لاف شاهی زنم
که در سینه گنج تمنای اوست
نیابی در اجزای من ذره ای
که آن ذره خالی ز سودای اوست
سرم جای شور و تنم جای شوق
لبم جای ذکر و دلم جای اوست
که نزدیک لیلی خبر می برد
که مجنون آشفته شیدای اوست
دل اوحدی کی برآید ز بند
که در بند زلف سمن سای اوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş