غزل شمارهٔ ۱۱۶

در گمانی که به غیر از تو کسی یارم هست غلطست این که به غیر از تو نپندارم هست حیفت آمد که دمی بی غم هجران باشم زانکه امید به وصل تو چه بسیارم هست آخر ای باد که داری خبر از من تو بگوی گر شنیدی که به جز فکرت تو کارم هست گر بغیر از کمر طاعت او می بندم بر میان کفر همی بندم و زنارم هست در نهان چاره بند غم او می سازم با کسی گر سخنی نیز به ناچارم هست گفت بیخت بکنم گر گل وصلم جویی بکند بیخ من آن دلبر و اقرارم هست زر طلب می کند آن ماه و ندارم زر لیک تن بی زور و رخ زرد و دل زارم هست گرچه از چشم بینداخت مرا یار هنوز گوش بر مرحمت و چشم به دیدارم هست نار آن سینه و سیب زنخ و غنچه لب به من آور که دلم خسته بیمارم هست سر آن نیست مرا کز طلبش بنشینم تا توان قدم و قوت رفتارم هست اوحدی وار ز دل بار جهان کردم دور به همین مایه که پیش در او بارم هست