غزل شمارهٔ ۲۴۸
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
چون من سر تو دارم سامانم از که باشد
دردم تو می فرستی درمانم از که باشد
گفتی برو ز پیشم خود می روم ولیکن
زین غصه گر بمیرم تاوانم از که باشد
چون در فراق خویشم زار و ضعیف کردی
گر بار غم کشیدن نتوانم از که باشد
دردم همی فرستی هر ساعت از برخود
باز آر به درد دوری درمانم از که باشد
چون بوسه ای به زاری هرگز نمی دهی تو
گر بعد ازین به زورت بستانم از که باشد
دوشم به طنز گفتی کز کیست این فغانت
زخم تو می خورم من افغانم از که باشد
جوری که می پسندی بر اوحدی نهانی
گر در میان مردم برخوانم از که باشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş