غزل شمارهٔ ۲۵۶
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشد
فروغ روی ترا جرم مشتری نکشد
چنین که چشم تو آهنگ دین من دارد
حدیث من چه کند گر به کافری نکشد
به گرد کوی تو دیوانه وار کی گردم
گرم کمند دو زلف تو ای پری نکشد
بدان صفت که کمر در میان کشید ترا
میان ما عجبست ار به داوری نکشد
گرم چو عود نخواهی نشاند بر آتش
به باد گوی که آن زلف عنبری نکشد
دلم به جان غم عشق تو میکشد تا هست
ولی تنم ز ضعیفی و لاغری نکشد
به وصف روی منیر تو اوحدی پس ازین
سفینها بنویسد که انوری نکشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş