غزل شمارهٔ ۲۵۷

یار ز پیمان ما گر چه سری می کشد بار غمش را دلم بی جگری می کشد آن بر و آن دوش را هم به کنار آورم گر چه به ناز از برم دوش و بری می کشد گر چه دلیلیم نیست در شب تاریک هجر می روم این راه کو هم به دری می کشد سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و او دم بدم آن تیر هم بر سپری می کشد گرچه نداریم هیچ دل به سر کوی او از لب و از چشم مات خشک و تری می کشد تن چو خیالی شدست زانکه به روزی چنین دل به خیال رخش دردسری می کشد بر دلم اندیشهاست ساکن و سنگین چو کوه کو به میانی چو موی چون کمری می کشد از خبر وصل او تا دل ما خوش کند باد ز هر گوشه ای هم خبری می کشد جز غمش ای اوحدی بر دل و برجان منه محنت گیتی بهل تا دگری می کشد