غزل شمارهٔ ۲۶۴
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
کسی که چشمه چشمش چنین ز گریه بجوشد
چگونه راز دل خود ز چشم خلق بپوشد
دلی که این همه آتش درو زنند بنالد
تنی که این همه گرمی درو کنند بخوشد
حدیث ماه رخش آن چنان که هست نگویم
مرا مجال نماند ز مشتری که بجوشد
به کوشش از متصور شود وصال رخ تو
به دوستی که پشیمان شود کسی که نکوشد
ستمگرا ز غمت گر دلم خروش برآرد
عجب مدار که سنگ از چنین غمی بخروشد
ترا به دل ز که جویم گرت به ترک بگویم
بدان درم چه ستاند کسی که جان بفروشد
مرا نصیحت بسیار می کنند ولیکن
چه سود پند رفیقان چو اوحدی ننیوشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş