غزل شمارهٔ ۳۰

نمیرد هر که در گیتی تو باشی یادگار او را چراغی کش تو باشی نور با مردن چه کار او را اگر نه دامن از گوهر بریزد چون فلک شاید که هر صبحی تو برخیزی چو خورشید از کنار او را دلم لعل لبت بر دست اگر پوشیده می داری من اینک فاش می گویم به نزدیک من آر او را مجو آزار آن بیدل که از سودای وصل تو دلش پیوسته در بندست و جان در زیر بار او را سر زلفت پریشانی بسی کرد از به چنک آید بده تا بی و بر بند و به دست من سپار او را بحال اوحدی هرگز نکری التفات اکنون چو می گویی غلام ماست یاری نیک دار او را نگاهی کن درو یک بار و او را بنده خود خوان گذاری کن برو یک روز و خاک خود شمار او را