غزل شمارهٔ ۴۰۸

آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز گفتم که عاشقم به گمان اوفتاد باز گفتم ز پرده روی نماید نمود لیک اندر درون پرده جان اوفتاد باز چون بوسه خواهمش به زبان قصد سر کند سر در بلا ز دست زبان اوفتاد باز خالی نمی شود دلم از درد ساعتی دل در غمش ببین به چه سان اوفتاد باز نشگفت سر عشق من ار آشکار شد کان صورتم ز دیده نهان اوفتاد باز چشمش بسوخت جان و رخ او ببرد دل غارت ببین که در دل و جان اوفتاد باز از شوق زلف و قامت و رویش زبان من در ناله و نفیر و فغان اوفتاد باز او می رود سوار و سراسیمه در پیش دل می رود پیاده ازان اوفتاد باز گویند کاوحدی ز غم او چنین بسوز بیچاره اوحدی نه چنان اوفتاد باز