غزل شمارهٔ ۵۰۹
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
چو تیغ بر کشد آن بی وفا به قصد سرم
دلم چو تیر برابر رود که من سپرم
به کوی او خبر من که می برد که دگر
غم تو کوی به کویم ببرد و دربدرم
به یاد روی تو مشغولم آن چنان که نماند
مجال آنکه به خود یا به دیگری نگرم
فراق آن رخ آبی به کار باز آورد
که هم نشان وجودم ببرد و هم اثرم
هزار دوزخ و دریا برون توان آورد
ز آتش دل سوزان و آب چشم ترم
به مرد و زن خبر درد من رسید ولی
تو آن دماغ نداری که بشنوی خبرم
غم تو کرد پراگنده کار ما آخر
نگفته ای که غم کار اوحدی بخورم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş