غزل شمارهٔ ۵۰۹

دریغا کانچه جستم آن ندیدم نجات تن خلاص جان ندیدم دلم می سوزد از درد و چه سازم که درد خویش را درمان ندیدم به کار افتادگی خویش هرگز ندیدم هیچ سرگردان ندیدم بگردیدم چو گردون گرد عالم چو خود واله چو خود حیران ندیدم شدم چون گوی سرگردان که خود را حریف درد در میدان ندیدم درین حیرت ندارم صبر و غم اینت که کشتن خویش را قربان ندیدم درین وادی بسی از پیش رفتم ولی یک ذره از پیشان ندیدم کنون از پس شدم عمری ولیکن سر یک مویی از انسان ندیدم چو راهی بی نهایت می نماید سر و بن یافتن امکان ندیدم چو شمعی خویش را در آتش و دود اگر دیدم به جز گریان ندیدم گزیرم نیست از خوناب دیده که من هرگز چنین طوفان ندیدم ز عالم شربتی بی خون نخوردم ز گیتی بی جگر یک نان ندیدم ندیدم در جهان یک ذره شادی که تا اندوه صد چندان ندیدم چه گر خورشید عمرم بود تابان چو بر من تافت جز تاوان ندیدم حکایت چون کنم از ملک یوسف که من جز چاه و جز زندان ندیدم خطا گفتم بسی دیدم نکویی ولی خود را سزای آن ندیدم کمال دیگران بر خود چه بندم که من در خویش جز نقصان ندیدم صدف را آن بود بهتر که گوید که من در عمر خود باران ندیدم فقیری بایدم همدرد و همدم که می گوید که من سلطان ندیدم تو ای عطار چون اینجا رسیدی سخن گفتن تورا سامان ندیدم