غزل شمارهٔ ۹۰
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
تا زنده ایم یاد لبش بر زبان ماست
ذکرش دوای درد دل ناتوان ماست
گر فتنه می شویم بر آن روی طرفه نیست
زیرا که یار فتنه آخر زمان ماست
گیرم که مهر او ز دل خود برون برم
این درد را چه چاره که در مغز جان ماست
از ما مپرس کاتش دل تا چه غایتست
از آب دیده پرس که او ترجمان ماست
انصاف حیف نیست که باری نمی دهد
شاخی چنین شگرف که در بوستان ماست
مشکل رها کند که بگوییم حال خویش
بندی که از محبت او بر زبان ماست
ای اوحدی ز غیر شکایت چه می کنی
ما را شکایت از بت نامهربان ماست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş