Amerika Sevdası

Takma saç ve üniforma paltolardan önce vardı ırmaklar, candamarları gibi ırmaklar, aşınmış dalgalarının tepelerinde kondor'un ve kar'ın kımıltısızca durduğu sıradağlar vardı: nem ve yabanıl orman da bulunurdu, henüz adı olmayan şimşek, gezegenimsi bozkırlar. İnsan topraktı, kaptı, titreyen bataklığın gözkapağı, bir çeşit balçıktı, Karaib maşrapası, Chibcha taşıydı, sultan kupası ya da Arauco çakmaktaşıydı. Genç ve acımasızdı, gene de kanlı kristalden yapılma silahının kabzasında basılıydı dünyanın başharfleri. Onları ansıyamadı sonraları hiçkimse: rüzgâr unuttu onları, toprağa gömüldü suyun dili, yitirildi anahtarlar ya da boğuldu sessizlik ve kanda. Yaşam yitirilmedi, çoban kardeşlerim. Ama yabanıl bir gül gibi düştü kızıl bir damla ormana, ve bir yerlambası söndü. Öykünün akışını anlatmak için buradayım. Yaban öküzünün barışından dünyanın bir ucunda kırbaçlanan sahillere dek, Antartik ışığıyla toparlanmış köpük yığınlarında ve bunaltan karanlıklarda, Venezuella sakinliğinin dikkaya oyuklarında aradım seni, babam benim, karanlığın ve bakırın genç savaşçısı, ya da seni, gelinlik bitki, yatırılmaz saçörgüsü, ana-timsah, metalik güvercin seni. Ben, dipçamurun gururlu İnkası dokundum taşa ve dedim ki: Kim bekler beni? Ve ezdim bir avuç sırçayı parmaklarım arasında. Gene de dolandım durdum zapoteka-çiçekleri arasında, ve ışık bir geyik kadar yumuşaktı ve gölge yeşilce bir gözkapağı. Sen memleketim benim, adsız, Amerikasız, gündönümünün taçyaprağı, erguvan mızrak, köklerimden sürünür kokun tepeme dek, boşalan kadehime dek, en taze söze dek, henüz ağzımdan doğmamış olana dek.