İnsan Ve Toprak Birleşir

Araukanya, dalgalanan meşe dalı, ey acımasız memleket, esmer sevgili, sen yalnızlığın yağmur yüklü ülkesi: sadece mineral boğazdın sen, kömürden eller, yumrukların alışmış kayaları parçalamaya; Anayurt, sen katılığın barışıydın, ve omuzların isyandı senin, çiy'den görünüş, yatıştırılamaz rüzgâr. Benim Araukanya'lı atalarım taşımadı ışıklı tüyden miğferleri, gelinlik bitkilerde soluklanmadılar, altın'ı eğirmediler papaz için, taş ve ağaçtı onlar, fırtınanın kırbaçladığı kayalık uçurumun kökleri, mızrağa benzeyen yapraklardı onlar, savaşçı metalden yapılmış kafalar. Atalar, nerdeyse irkilmediniz dörtnal seslerinden, ve dağların şakaklarına henüz varmamıştı Araukanya şimşeği. Taştan gölgeye dönüştü atalar, Ormanla birlikte kaynaştı, doğanın karanlığıyla birlikte, buzun şimşeği oldular, toprak ve akdikenden bir katılık oldular, ve böylelikle beklediler yılmaz yalnızlığın dibinde: kızıl bir ağaçtı biri gözlemede, başka biri dinledi sağır bir metal gibi, bir başkası bir rüzgâr çarpmasıydı ve delip geçen sesti, patikanın renklerine sahipti başka biri. Anayurt, kardan gemi, dayanıklı yaprak, orda doğdun işte, senin insanın topraktan bayrağını istediğinde, toprak ve hava ve taş ve yağmur, yaprak, kök, koku ve uluma sardığında oğulu kundağa bir poncho gibi, sevdi ve korudu onu. İşte böyle doğdu ortak anayurt: kavgadan önceki birlik.