شمارهٔ ۸۰ - سر و سنگ

نهان کرد دیوانه در جیب سنگی یکی را بسر کوفت روزی بمعبر شد از رنج رنجور و از درد نالان بپیچید و گردید چون مار چنبر دویدند جمعی پی دادخواهی دریدند دیوانه را جامه در بر کشیدند و بردندشان سوی قاضی که این یک ستمدیده بود آن ستمگر ز دیوانه و قصه سر شکستن بسی یاوه گفتند هر یک بمحضر بگفتا همان سنگ بر سر زنیدش جز این نیست بدکار را مزد و کیفر بخندید دیوانه زان دیورایی که نفرین برین قاضی و حکم و دفتر کسی میزند لاف بسیار دانی که دارد سری از سر من تهی تر گر اینند با عقل و رایان گیتی ز دیوانگانش چه امید دیگر نشستند و تدبیر کردند با هم که کوبند با سنگ دیوانه را سر