Neredeyse Yaşayacaktın

Uyumuyorduk artık, çünkü zemberekleri arasında yatıyorduk hüznün ve büküyorduk göstergeleri çomaklar gibi, ve fırlayıp kamçılıyorlardı zamanı kan çıkasıya, ve söylüyordun büyüyen alacakaranlığı, ve oniki kez sen dedim sözlerinin gecesine, ve açıldı, açık kaldı, ve bir gözü koydum onun rahmine, doladım ötekine senin saçlarını ve uzattım ikisi arasında fitili, açık damarı ve bir genç şimşek yaklaştı yüzerek. Kim ki koparır yüreğini göğsünden geceleyin, o uzanır güle. Onundur yaprağı ve dikeni onun tabağına koyar gül ışığı, onun bardağını doldurur gül nefesle, ona hışırdar sevginin gölgeleri. Kim ki koparır yüreğini göğsünden geceleyin ve fırlatır havaya: o ıskalamaz, o vurur taşı taşla, ona seslenir kan saatin içinden, onun elinden vurup atar zamanı saati: o daha güzel toplarla oynayabilir artık ve söyleyebilir seni ve beni.