Düş/tün Geceme Mihrima

Alnımdan çalakalem geçen yazgım Gözlerindeki namlulardan böğrüme dolan kurşunlar Mayın tarlalarında yürüyorum artık Bahar/sızım… Mihrimam Seni gördüğüm ilk anda Yüzümden tertemiz sular aktı Bir gonca gönlümde Henüz gerçekleşmiş kehanet gibi açtı.. Hani ışığa bakarsın Işığın izi kalır ya gözün ardında Sen gözümde beliren ışık huzmesi Gözlerimi kapattığım her an, sen zonkluyor şakağımda Gördüğüm her şeyde sen, Mihrima… Kalbime vurulmuş bir mühür; Hercai; kara, mor bir damgasın yüreğimde Yeni doğan bir çocuğun gözünde Gözyaşları nasıl gülerek çoğalırsa Senin gözlerinde aşk öylesine katmer katmer açtı Karanlıklarıma değdi gülüşün Bu yüzden hayata aşermem Bu yüzden sevdaya boyun eğmem Hikâyemizi yazsın istedim kalem Olmadı Kerevetine koyamadığım masalın Simleri döküldü yazamadım Bir seni anlatamadım Mihrima… Nasıl baş ediyorum hayatla, Sordun mu bir kez olsun bana? Işığına boyandığım o anlar, Minik mutluluklar, Anladım; Ben sensiz, ışıksız yaşayamazdım Mihrima Öyle bir yerimden yaralıyım ki, Ne kadar sevsen geçmez sancım Sokul artık kıyılarıma Dindir hasreti Yaradan aşkına Kendiliğinden aşkla dolmuş gözlerinde Seher yıldızları ağarken Hayra yormak istediğim rüyamsın Mihrima Kelebeğe dönüşmek isterken yüreğim Kozamın içinde tüketme beni… Kalbimde yerini bilmediğim bir delik Dimağımda bana yetmeyen binlerce sözcük Çıkmazlarında yürüdüğüm bir labirent hayat İzin ver gözlerine İzin ver gözlerin düş/sün gözlerime İçime sızan karanlıklardan Seninle bir yol bulayım Bir ceylan ürkekliğindeyim Mihrima Yüreğim titriyor Boran boran, tufan tufan Yalnızlık boyuyor pencerelerimi Gecelerin sessizliği bile uyutamıyor uykusuzluğumu Dinlenmeye ihtiyacım var dizlerinde Uyumalıyım Yılların yorgunuyum Hayat vurgunuyum Sağanaklarım var biriktirdiğim Yağmalıyım Çok doluyum bir bilsen Bilsen Mihrima Şarkın bütün aşklarının yazıldığı kalemle yazınca Hiç silinmezmiş belleklerden aşk O yüzden yazmak istedim.. Ama; Elsizim, kalemsizim, sensizim.. Adına aşk dedim Mihrima Kayıp gidersen hikâyemden Kıyamet olur,silinir gözümde hayat Sevgisizlikte kurur cihan Dünya dediğin nar-ı cehennem olur Ah Mihrima’m Sen gelince aşka Saban aşkla sürerse gönül türabını O vakitte yeşerir binlerce başak Atların nallarından binlerce yıldırım dökülür Simlenir hikâyemde altın yaldızlı sayfalar Güneşin ışığı aya vurur Sen düşünce geceme aydınlanır daha ilk akşamdan Şavkı düşer gönül sularıma İliklerine kadar titrerken mehtap Her mevsim nevbahar olur