Aşk Bendim

Aklımın avlusuna saçılmış bildiğim bütün harfler Yazmayı bildiğim sadece senin adın… Okuyamam… Mayıs güneşinde üşürüm senli harflere Yüreğim alabora savrulurken bilinmezlere Tutunmayı dilerim, ben olan yanına Ellerim yanar kar ayazında Tutunamam… Binlerce cümle biter dimağımda Dökülmek diler birer birer kalemimin ucundan Kâğıt bir top ateşe döner Yanar ellerim Yazamam… Dingin bir o kadarda huzura ayak basmış Kelimeler geçer kalbimin hücrelerinden Sıradağlar geçit vermez, lal olur dillerim Anlatamam… Özlemek ne zor kelime Özlememek daha da zor Vuslata niyet edip Ne seninle ne de sensiz olamayan bir şehrin Derununa girmek istesem de Giremem… Bir büyük yangın, bir büyük boşluk Sensizlik uçsuz bucaksız yokluk Yıllar tükenir, zulümle geçer ömrüm Anlarım, Anlarım ki sensiz ç/ölüm… Kavrulup yanar içim Bir ferahlık su dilesem de; Ateş kesilir dudaklarım İçemem… Dudaklarıma mühür vurur her hece Yüreğim “Ah”lara tutunur kalır öylece Kimsesiz ıssız bir virane kalbim Gözlerimde düşmeye hazır çiğ tanelerim.. Dilimde son bir hece Ey Aşk ! derim. Ey aşk ! Unuttum, senden gayrı bildiklerimi Susar kalırım ardınca Konuşamam… En sonunda bildim, Bildiğim o ki; Ya aşk bendim Ya da aşk ben olmalıydım Bir pervane misali mum alevine sevdalı Dayanamaz, tutuşur yanarken kanatlarım Güneşin sahibinin yüzüne Bakamam...