Dokun Uyanayım

I Sevgiye dair, içinde yer eden anlamı, görmek istedim. Yetmedi görmek, çözmek diledim. Hayır dedin, anlatmadın kendini ısrarla Hayır! manasız bir hayırdı kendimce Var olanı esirgiyorsan acıydı; Yoksa var saydığım, bu daha da yakıcıydı II Ayaza bırakılan sırça fanusun Ayaz vurgunu ile parçalanıp, Tuz buz olup dağılması gibi; Kırıldı sana tahammülümün eşiği. Sen ise görmedin, Seyrettin… Demedin! Sustun. Bekledim, sustun! Sordum, sustun! Söylemedin ki derlenip toparlanayım. Dağıldım… Ah sabırsızlığım, Ah benim manasızlığım, Ah benim cinnetim… III Sendeki anlamdan yansıyan; Cennetlik sözcüklerim bir bir kayboldu. Açmadın aklımın kilidini, Özlemlerimi nifaka, korkularımı şirke çevirdin. İman da sevda da, bir top yakıcı ateşti. Ateş, hangi aşkta görünmüşse beslenmek dilerdi.. Beslemedin! Esirgedin! Sustun, durdun Tüm ezberlerim bozuldu. Sonunda bize dair tüm bildiklerimi unuttum. IV Söyle şimdi, Hangi rüya ile avunayım? Hangi rüyayı görüp de unutmayayım? Demedin madem; dokun, Dokun da, UYANAYIM!!!