Nazarıma Düş/sen Yeniden

Artık hayallerimi gezdiriyorum Rutubetin yeşil danteliyle örttüğü kör kuyularda Uğramaz ki semtime Ne bir sahra kervanı Ne de efendim olur Züleyha… Düşlerime gelmez sonu hayra yorulacak rüyalar Işıktan bîhaber külliyen müneccimler Barındırmaz beni Bir ucu aydınlığa açılan zindanlar Ayaklarımdan prangalıyım Ruhumda asırlara mal olmuş yaralar Onaramadım... “Korkma!” diyor, biri Duymak umuduyla beklerken Ses vermiyor ki; sağır, dilsiz duvarlar. Yüzümde hayatın derinleşen çizgileri Önümde uzanır umutlarımın gizli kabristanı Saçlarımın gün gittikçe azalan karası Oysa ne çok beklemiştim Aklımın içinde birikenleri sıyırıp taramanı Düşlerimdeki düğümleri Bir sedef tarağın dişleri gibi söke söke almanı Çok sabrettim ama Kurtulamadım… Savaşmaktan yorulduğum şu hayat denen hengâmede Ne çok mecalsiz kaldığımı Ayaklarımda yürüyecek dermanı bulamayınca Daha iyi anladım Kalbimde yerini bilmediğim koca bir delik Acıtıyor içimi Dilime dokunmuyor bir yudum serinlik Kişi yarası yarasına denk geleni sever ya Ben de seni acılarınla sevmiştim Yüzümde her gün küçük bir kız ölürken Kırık bir termometrenin civası gibi Düş/tüm ellerinden Tam orta yerimden dağılıverdim. Toparlanamadım… Çok sustum Sustum sensizliklerde Konuşmak için, yutkunmam lâzım Suskunluğumla gırtlağımda biriken O ağrılı yumruyu ne yaptımsa yutamadım Konuşamadım… Aşk uğradı yine burukluğun şiirine Hüzün dokurken heceler Tam yarasından ısırıp kanattı siyahî geceler Şimdi dili tutulmuş bu sevdayı Çıkarıp sakladığım yerden Koysam avuçların içine Bir el ayası umut mavisi, biraz huzur yeşili Filiz verir mi, görebilir miyim bir kez daha? Bu ten henüz canda iken. Ah yârim şu kör karanlığın gözleri çıkmaz mı? Nazarıma düş/sen yeniden…