Öptüm Karanlığını Gecenin

Öptüm karanlığını bu gece; Havada yığılıp kalmış Ağır bir keder bulutu altında Korunaksız düştüm uykunun koynuna Derin bir yalnızlık korku-su, Kalp kıpırtısız kulaklarımda dünyanın uğultu-su Rüzgârın getirdiği sadece ateş koku-su Gözlerimde silemediğim bir mana, çocuk-su İstediğim o ki, dudaklarımı ıslatacak bir yudum su Uyanmanın ardından; Aydınlık bir rüya ile çıkmak istemiştim Yağmurlarla yıkanan hanımeli kokulu bir sabaha Bir yangının tam ortasındaydım Tüllenmiş bir akşam şafağı ise sarılmıştı boğazıma. Üstelik ; Rüyalarımı hayra yoracak bir Yusuf da yoktu. Hâlbuki Kuşgözü kadar ayrıntıyı bile düşünmeyerek, Yeşil bir rüya ile kendimi nasıl da aldatmıştım. Karanlıktı baktığım tüm aynalar, Karanlıktı; aynanın arkasında gördüğüm her şey Yıldızlar söyleyemezdi çıkış yollarımı Müneccimler ise külliyen lâl… İçinden çıkamadığım, Kıramadığım bir çemberin döngüsünde Elimde tuttuğum incecik mumun; Titreyen alevi, geceye tanıklık edip, kefilken, Nasıl bir gözaydınlığı dileyeyim ışığın Rabbinden Ey karanlık gecede Bahtıma yeşerdi sandığım ulu ağaç; Gölgen ki ruhuma ilâçtı.. Çaresizliğimle geldim sana N’ olur gölgende bana yer ver N’ olur elime bir asa ver Kendime çıkacak bir yol bulayım Kendi karanlığımda, kendime Musa olayım. Bir kader ki bu, Yazılışı benim sorumluluğum Sonucu benim son-ucum