شمارهٔ ۲۹۷

مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی رقیبان را دران کو پاسبان کردی نکو کردی مرا راندی ز محفل غیر را دادی بمحفل جا مرا غمگین و او را شادمان کردی نکو کردی ز لطف اغیار را از جور ما را تا توانستی توانا ساختی و ناتوان کردی نکو کردی بزندان فراق خویش و در گلزار وصل خود مرا و غیر را پیر و جوان کردی نکو کردی مرا دادی نوید وصل او را نیز از وصلت مرا ناکام و او را کامران کردی نکو کردی ز پیش چشمم ای سرو روان رفتی و از حسرت ز چشم خونفشانم خون روان کردی نکو کردی بحرف مدعی با من جفا کردی و بد گفتی چنین گفتی نکو گفتی چنان کردی نکو کردی نکو کردی که هم کردی جفا و هم وفا اما جفا با من وفا با دیگران کردی نکو کردی شدی یار رقیبان و رفیق بیدل و دین را رفیق ناله و یار فغان کردی نکو کردی