آغوش صحرا

عیب جو دلدادگان را سرزنش ها می کند وای اگر با او کند دل آنچه با ما می کند با غم جان سوز می سازد دل مسکین من مصلحت بین است و با دشمن مدارا می کند عکس او در اشک من نقشی خیال انگیز داشت ماه سیمین جلوه ها در موج دریا می کند از طربناکی به رقص آید سحرگه چون نسیم هرکه چون گل خواب در آغوش صحرا می کند خاک پای آن تهیدستم که چون ابر بهار بر سر عالم فشاند هرچه پیدا می کند دیده آزادمردان سوی دنیای دل است سفله باشد آنکه روی دل به دنیا می کند عشق و مستی را از این عالم بدان عالم بریم درنماند هرکه امشب فکر فردا می کند همچنان طفلی که در وحشت سرایی مانده است دل درون سینه ام بی طاقتی ها می کند هرکه تاب منت گردون ندارد چون رهی دولت جاوید را از خود تمنا می کند