حصار عافیت

نسیم وصل به افسردگان چه خواهد کرد بهار تازه به برگ خزان چه خواهد کرد به من که سوختم از داغ مهربانی خویش فراق و وصل تو نامهربان چه خواهد کرد سرای خانه به دوشی حصار عافیت است صبا به طایر بی آشیان چه خواهد کرد ز فیض ابر چه حاصل گیاه سوخته را شراب با من افسرده جان چه خواهد کرد مکن تلاش که نتوان گرفت دامن عمر غبار بادیه با کاروان چه خواهد کرد به باغ خلد نیاسود جان علوی ما به حیرتم که در این خاکدان چه خواهد کرد صفای باده روشن ز جوش سینه اوست تو چاره ساز خودی آسمان چه خواهد کرد به من که از دو جهان فارغم به دولت عشق رهی ملامت اهل جهان چه خواهد کرد