از خود رمیده

چو گل ز دست تو جیب دریده ای دارم چو لاله دامن در خون کشیده ای دارم به حفظ جان بلا دیده سعی من بی جاست که پاس خرمن آفت رسیده ای دارم ز سردمهری آن گل چو برگ های خزان رخ شکسته و رنگ پریده ای دارم نسیم عشق کجا بشکفد بهار مرا که همچو لاله دل داغ دیده ای دارم مرا ز مردم نااهل چشم مردمی است امید میوه ز شاخ بریده ای دارم کجاست عشق جگرسوز اضطراب انگیز که من به سینه دل آرمیده ای دارم صفا و گرمی جانم از آن بود که چو شمع شرار آهی و خوناب دیده ای دارم مرا چگونه بود تاب آشنایی خلق که چون رهی دل از خود رمیده ای دارم