قطعهٔ ۱۹ - مطایبه (طبیب و بیطار)

عمری از جور چرخ مینارنگ رنجه بودم ز رنج بیماری یافت آیینه وجودم زنگ از جفای سپهر زنگاری تار شد دیدگان روشن بین زرد شد چهرگان گلناری همچو موشی نحیف گشت و نزار تن فربه چو گاو پرواری آزمودم همه طبیبان را در شفاخانه های بهداری کار آن جمله و طبابتشان کار بوزینه بود و نجاری نه حکیمی خبر ز حکمت داشت نه پرستاری از پرستاری پیش بیطار رفتم آخر کار چاره ای خواستم ز ناچاری وآن شفابخش دام و دد بگرفت دستم و رستم از گرفتاری بی تأمل علاج دردم کرد تن ز غم رست و من ز غمخواری طرفه بین کز طبیبم آن نرسید که ز دانای فن بیطاری یا من از خیل چارپایانم یا طبیبان از هنر عاری