قطعهٔ ۸ - پاداش نیکی

من نگویم ترک آیین مروت کن ولی این فضیلت با تو خلق سفله را دشمن کند تار و پودش را ز کین توزی همی خواهند سوخت هرکه همچون شمع بزم دیگران روشن کند گفت با صاحبدلی مردی که بهمان در نهفت قصد دارد تا به تیغت سر جدا از تن کند نیک مردش گفت باور نایدم این گفته ز آنک من به او نیکی نکردم تا بدی با من کند می کنند از دشمنی نادوستان با دوستان آنچه آتش با گیاه و برق با خرمن کند دور شو زین مردم نااهل دور از مردمی دیو گردد هرکه آمیزش به اهریمن کند منزلت خواهی مکان در کنج تنهایی گزین گنج گوهر بین که در ویرانه ها مسکن کند