پرنیان‌پوش

ز گرمی بی نصیب افتاده ام چون شمع خاموشی ز دل ها رفته ام چون یاد از خاطر فراموشی منم با ناله دمسازی به مرغ شب هم آوازی منم بی باده مدهوشی ز خون دل قدح نوشی ز آرامم جدا از فتنه روی دلارامی سیه روزم چو شب در حسرت صبح بناگوشی بدان حالم ز ناکامی که تسکین می دهم دل را به داغی از گل رویی به نیشی از لب نوشی به دشواری توان دیدن وجود ناتوانم را به تار پرنیان مانم ز عشق پرنیان پوشی به چشمت خیره گشتم کز دلت آگه شوم اما چه رازی می توان خواند از نگاه سرد خاموشی چه می پرسی رهی از داغ و درد سینه سوز من که روز و شب هم آغوش تبم با یاد آغوشی