سنگریزه

روزی به جای لعل و گهر سنگریزه ای بردم به زرگری که بر انگشتری نهد بنشاندش به حلقه زرین عقیق وار آن سان که داغ بر دل هر مشتری نهد زرگر ز من ستاند و بر او خیره بنگریست وآنگه به خنده گفت که این سنگریزه چیست حیف آیدم ز حلقه زرین که این نگین ناچیز و خوارمایه و بی قدر و بی بهاست شایان دست مردم گوهرشناس نیست در زیر پا فکن که بر انگشتری خطاست هر سنگ بدگهر نه سزاوار زینت است با زر سرخ سنگ سیه را چه نسبت است گفتم به خشم زرگر ظاهرپرست را کای خواجه لعل نیز از آغوش سنگ خاست زآن رو گران بهاست که همتای آن کم است آری هرآنچه نیست فراوان گران بهاست وین سنگریزه ای که فراچنگ من بود خوارش مبین که لعل گران سنگ من بود روزی به کوهپایه من و سرو ناز من بودیم ره سپر به خم کوچه باغ ها این سو روان به شادی و آن سو دوان به شوق لبریز کردە از می عشرت ایاغ ها ناگاه چون پری زدگان آن پری فتاد وز درد پا ز پویه و بازیگری فتاد آسیمه سر دویدم و در بر گرفتمش کز دست رفت طاقتم از درد پای او بر پای نازنین چو نکو بنگریستم آگه شدم ز حادثه جان گزای او دریافتم که پنجه آن ماه رنجه است وز سنگریزه ای بت من در شکنجه است من خم شدم به چاره گری در برابر خویش وآن مه نهاد بر کف من پای نرم خویش شستم به اشک پای وی و چاره ساختم آن داغ را به بوسه لب های گرم خویش وین گوهری که در نظرت سنگ ساده است بر پای آن پری چو رهی بوسه داده است