ستاره خندان

به گوش هم نفسان آتشین سرودم من فغان مرغ شبم یا نوای عودم من مرا ز چشم قبول آسمان نمی افکند اگر چو اشک ز روشندلان نبودم من مخور فریب محبت که دوستداران را به روزگار سیه بختی آزمودم من به باغبانی بی حاصلم بخند ای برق که لاله کاشتم و خار و خس درودم من نبود گوهر یک دانه ای در این دریا وگرنه چون صدف آغوش می گشودم من به آبروی قناعت قسم که روی نیاز به خاکپای فرومایگان نسودم من اگرچه رنگ شفق یافت دامنم از اشک همان ستاره خندان لبم که بودم من گیاه دشت جنون خرم از من است رهی که از سرشک روان رشک زنده رودم من به یاد فیضی و گلبانگ عاشقانه اوست اگر ترانه مستانه ای سرودم من