Gitme ! Demedim... Kal ! Dedim...

Gidersen, attığın her adımda bir melek kanadını keser. Bestesiz bir güftenin damarlarında kalırsın. Yollar, serçe parmağından kırılır ki harekesiz kalır sonra ayetler çıkamazsın… Sen, aşka uzaktır ve ölmez mi sanırsın gölgeleri ? Şeddeli yalnızlıklar uğrar da med zamanları karakalem çalışma olur zoraki nefesleri. Anlamazsın… Ezberlemeden bizi şehir köşe başlarında böyle devrik cümlelerle gitmek illegal. Açılsın kızıldenizin kolları tekrar kesme işaretiyle bitmesin bu masal ki tüm şiirleri/mi/n dudaklarında ruj izlerin var… Kal ! En azından bahar gamzelerinden düşene kadar… Kalırsan boynumun kenarında… Kimsenin bilmediği imgeler fısıldayacağım sen gözlerimden derlerken günbatımlarını. Dudaklarımda dönülmez yemindir saklayacağım teninin kokusunu çekerken içime dilinden dökülen çırılçıplak laflarını… Birazdan karanlık peçesini indirince güneş saçlarını tarayacak. Sen, el vermezsen, yıldızları kim benimle toplayacak ? Kal ! En azından Hayyam dörtlüğünü bitirene kadar… Sükun dalgaları kucakladığınca denizde balıkta kalmayacak. Sen, eteğini serpmezsen, kim balıkçı/l/ların karnını doyuracak ? Kal ! En azından Loralei küsüp gidene kadar… Semanın rengi sonbahara çalınca kuğular metalik tonda ağlayacak. Sen, ninni söylemezsen, sütü kesilen yağmurları kim dizinde uyutacak ? Kal ! En azından Çaykovski bestesini bitirene kadar… Bir gün gideceksen… Ben kalmayı öğrenmeden gitme ve silinmez bir nokta koymadan göğsüme…