Gel Kanat Yaralarımı....

Kalemi tutmadan önce bir avuç toprakla yıkıyorum ellerimi. Hüzün türküleri söylemeyi uzatan bir hayat benimkisi. Demir parmaklıklarım var benim kaldırım taşları arasında saklanarak gezerken peşim sıra sürüklediğim hani güneşin yüzünü yarım yamalak gösterenlerden, ne vakit açsam kitaplarımı sayfaların kokusuna gölgesi düşenlerden. Sen, kelimelerinin cümle yapılışı beklenensin görmezsin… Bilyelerini sokak çocuklarının kapıştığı çocuk hüznüne say gözlerimdeki nemi farketmez ölümümü ertelemek için yazıyorum şiirleri ve her şiirin sonunda bekliyorum perdenin gerisinde bu sefer gelirsin diye. Sen, gözlerine gün batımları düşensin gelmezsin… Yalnızlık çeker desteden hep kaderim. Nereye saklansam adımı kazımak için alnımdan ve yolumu silmek için ardından sobelenirim. Adım alnıma çivilenir yolum ardına düğümlenir. Sen,el sürülmemiş hayaller biriktirensin bilmezsin… ……….. Rüyalarım çalındı benim ve uçurtmalarım. Dizlerime kurşun yemiş gibiyken birde sen parantez içine alma beni, zülüflerinin kenarında harf harf ayırma. Dudaklarındaki secdeye durmuş lale rengini şah damarıma batırma ki yağmur sonrası toprağın rahmine beklediğisin ellerin kirlenmesin… ………. Biliyorum sen bana uzaksın geri çevrilen dua kadar. Her mevsimde ayrı bir tuzaksın ve gamzelerin de hep mezar. Olsun yine de gel, kanat yaralarımı doyuncaya kadar….