Sen Yağmur Kokarken...

Avuçlarımda yağmur biriktirirdim, saçlarına sürerdim usul usul. Sen uyur kalırdın… sen toprak kokardın… …şimdi boşuna yağmur topluyorum… Her gün doğururdum seni bu yüzdendi günaha girmeyişin ve küçücük oluşu ellerinin. Bir kere büyüdün onda da yürüyüp gittin. …şimdi boşuna sancı çekiyorum… Alelacele yakıyorum her sigaramı artık öksürüyorum ve dudağımda öksüz bıraktığın tadını sık sık unutuyorum. …boş ver yasal değildi zaten sonu eğreti duran bir masaldı… Düşünürdüm… -Bir harfim dokunur da canın yanar mı ? -Kulağının ardına ılık bir nefes koymazsam (hani unutursam) uykun kaçar mı ? -Kıskanırsam, sarılmayı sevdiğin ney'in sesini bir köşede unutur musun kale/mi/min nağmelerini ? Yine de suçlardın seviştiğin hece sayısınca… bozduğun oyun sayısınca… Kalın kitap sonlarına benzeyen bir yalnızlık fermanım olurdu da gölge boyu misali kararsız imgelerin beni gözaltına alırdı. Sen uyur kalırdın… Sen toprak kokardın… Sütü bozuk imgeler ! Her defasında yol ortasında vururlardı -Özel bir günde ölmeliyim…derken. Kaç girdap sevişmek için koynunu açardı boğazımdaki düğümleri çözmeden. Üç kuruşluk mesafede insanlar görürdüm teni sen kokan, salyalı ağızlarından küfürler devşirerek eteğindeki yalanları yağmalayan. Ritimsiz bir yağmur başlardı. Sen uyur kalırdın… Sen toprak kokardın… Satırların sonunda parmak uçlarına basarak kaçardın sigaranda kalan son nefesi çekmeden. Oysa kaç şiir gezdin tebdil-i kıyafet temizlenebildin mi ebced hesabıyla yüzüme çizdiğin zulümden ! söylemiştin lamelif bakar gözlerin… Boş ver ! Zaten bilediğim tüm kelimeler şahdamarım için… Sıyrılıp pençelerinden bir bir ebabillerin adımı sileceğim. Sen uyurken… Sen toprak kokarken…