Sen Varsın Ki Üflendi Ruhum!

Kanatlarımı kopardığın yetmedi mi gece göz gözü görmezken ve yıldız tozları dökülürken yüzüme. Kibritin kopardığın başı merhametsiz ellerinde... Kınından çıkardığın cümlelerini boğazıma dayayıp oracıkta boğarken senli düşlerimi titremeden ellerin, ben gülümsüyordum ne çok yakışmıştı tenine yağmurdan gelinliğin. Kokunu alamadığım gün uyuyamadığım çok dünü var yüreğimin ve ağulu tebessümler dolaşırken dudaklarında yanaklarımda yorulan gözyaşları kuyruğuna düşer akrebin. Sigara basar gibi dokunurken tenime özürlü ellerin parçalanırdı yüreğim bin bir siyaha ayazında gecenin. Halbuki sen varsın ki üflendi ruhum inancıyla sevmiştim… Gözbebeğine düşen ayın on dördünden, yağmuru özleyen toprağın rahminden, saçlarına dokunan rüzgarın ellerinden daha çok sevmişken cân'ı Sen, sunaklarında hayallerimi kurban ettin. Kana susamış gibi bakan gözlerini doyur/a/madı kestiğin bileklerim. Gamzelerine tutunup hayaller kurarken kırk düğüm atıyordun iliklerime tenimin rengini öldürdüğün cümlelerinle. Boynunun kenarını öpmekten vazgeçebilseydim kötü bir yazdan daha fazlası ölmüş çiçek mezarlığı kalbini görebilirdim ki o zaman matem yazılmazdı kaderime kapıları kilitleyip gittiğin yerde ve unutabilirdim düşlerimi toplayıp geride kalan kırıntılarını, müptelalığımın sancılarını…