Senin Adın İstanbul Yâr...

Senin adın İstanbul yâr… Duvağını açabilen var mı senin ? Kadehlerimin kenarında kırmızı kalır ismin, dilim de sil/e/mediğim mecburiyetsin. Her gece sana hazırlanırım son kuruşuma kadar ve bacaklarının arasında otururum son kelimem kan çanağı gözlerimden süzülene dek. Her sabah ücreti veresiye yazılmış bir otel odasında kirletilmiş bir çarşafa dolanmış uyanırım. Geç kalınmış mesailere ağrırken başım bozulmuş bekaretimi görürüm kasıklarımda ilmek ilmek lakin silemez dudaklarımdan adını ucuz hisset/tiril/mek. Senin tenin İstanbul yâr… Çoğunlukla siyah beyaz bir resim. Siyah da gece var tüm günahlarıyla beyaz da gereksiz tevbelerim, yüzünün düşmüş kenarlarında peçesi yırtılırken tenimin. Sevişmelerin illegalken her mevsim, inadına gün batımlarında depreşir güzelliğin ışıklara soyunursun, şehvete döner rengin. Göğüslerinin ucunda kaç insanın eli var bilirim ve dokunuşların renksiz… yalan… sıradan… yine de sevişirken terlerim. Sen en has rollerin/in inleyen oyuncusuyken sahnede, ben morarttığın yanlarımı toplarım perdenin gerisinde. Senin yüreğin İstanbul yâr… Gerdanından atlayanları saçların boğar. Sarhoş olursun üç yudumda sonu hep hüsran biten tek kişilik aşk şarkıları söylersin ki ben her şarkının sonunda detone olur notalardan kovulurum. Kimi zaman gözlerine sürme gibi çekerek aşkı, cezbedersin. Kimi zaman elinin tersine koyarak adım/ı ayaklarının altındaki çamurları silersin. İnancın yok/mu/ senin… Kalbinde, isimleri silinmiş mezar taşları gezdirirsin. Kendimi o kadar çok öldürdüm ki ben senin olmamak için !... Başaramadım. Sol yanımda sen/hep varsın sağ yanımdan yak beni ki kurtarayım ağulu cümlelerinden incinmiş yüreğimi, mengene gibi sıkan ellerinden çelimsiz bileğimi…