Taammüden Öldürülmüş Şiirler...
R Râzı ( Ö.Saraç)
0
Altın Yaprak
" Koparılmış gün batımı
güneşin saçlarını topladığı yerden…
Yine…"
Akşam ezanı…
Fısıldar kulağıma usulca
yola düşme zamanımı.
Yola… sokağına…
görme diye giyinerek karanlığı.
Zaten ya sanadır yön
yada kulağıma nahoş türküler bırakan
mezara
ki teninin kokusundan uzak her yer mezar/sa
ne yazılabilir alnıma…
Kapattığın tüm kapılar
sokağına döker adım/larım/ı,
sîneme mahzurlu sitemler dolar.
" zaman
bir sıkar bir bırakır avazımı…"
Sen kollarında uyursun
boynumu vururken akreple yelkovan.
Kırmızı giyinir kaldırımlar
ve sen seversin kırmızıyı
en sevdiğin şarkı.
Dudaklarına sürersin tel tel
her gün ağarışı…
" Sokağındayım… yine…"
Gecenin soğuktur kirli paslı elleri,
sataşır tenime sokağın/ın köşesinde.
Namussuz !
kirli sakalıyla üşütür de ciğerimi
kötürüm kalırım kapının eşiğinde.
Sen seversin soğuğu
en sevdiğin zanlı.
Yüzünü boyarsın emek emek
her sevişme sonrası…
Şubat
kısacık boyuna bakmadan
yağmalar senli hayallerimi.
Seyreder utanmadan
dejenere olmuş aşkları göğsüne iliklemeni,
gözlerime çakarken buzdan kristallerini…
" Sabahtır…
kopup gelen … yine"
Gözlerini ovuştururken
ne çok şiirimi silkeledin üzerime.
Serçelerin ayak izlerini kaybettiği yerden.
pencerenden...
Ve ben,
akşam ezanlarına kadar
kirpiklerimin altına,
taammüden öldürdüğün
şiirlerimi gömdüm.
Her gün…
Denizli ·
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş