Alacakaranlık -1-

sokak lambasının aydınlığı vuruyordu mısralarıma; yağmurlu bir gecenin ıslattığı kaldırım taşlarında yalnız bir adam karanlığa yürüyordu… son sigarasından derin bir nefes gibi çektiği veda sözüydü gülüşünde kaybolup gözlerinde erirken sevdiğinin cebindeki ıslak resme dokundu usulca feda edebilecekken her şeyini ulaşılmazlığın yakıcı uçurumunda başını karanlık göğe çevirip yalvardı yalnızca kuytu bir köşe aradı gözyaşlarına içine gömdüğü sevdasının mezar taşına dokundu usulca ilmek ilmek işlediği mısralar yetmezken anlatmaya gizli sevdasının ağır yüküyle alacakaranlıkta yol aldı yeni sabahlara ışıyan güneşin ilk ışıkları vuruyordu mısralarıma; yeni umutlar ile aydınlanan sabahın çiçek bahçesinde hüzünlü bir kadın ağlıyordu